سرور مجازی ترید — اجرای شبانه‌روزی متاتریدر و ربات معامله

سرور مجازی ترید یک ماشین همیشه‌روشن در دیتاسنتر است که متاتریدر یا ربات معامله‌گر شما را مستقل از لپ‌تاپ و برق و اینترنت خانه اجرا می‌کند. اهمیتش را یک سؤال ساده نشان می‌دهد: اکسپرت شما ساعت ۳ نصف شب، وسط یک پوزیشن باز، با قطعی برق چه می‌کند؟ هیچ. همان‌جا می‌ماند و شما صبح با یک استاپ‌لاسِ اجرانشده بیدار می‌شوید. این راهنما مسیر کامل را باز می‌کند — مشخصات واقعی، نصب مستندشده‌ی متاتریدر روی لینوکس، تله‌ی سروری که مانیتور ندارد، هم‌زمان‌سازی ساعت، زنده نگه‌داشتن سرویس، و کارهایی که سرور مجازی ترید انجام نمی‌دهد.

چرا معامله‌گرها سراغ سرور مجازی می‌روند؟

آنچه در جست‌وجوها با عنوان «vps ترید» می‌بینید، سرور مجازی معمولی‌ای است که برای یک کار تنظیم شده: اجرای بی‌وقفه‌ی پلتفرم معاملاتی. سه دلیل دارد:

• آپتایم ۲۴/۷ — اکسپرت (Expert Advisor) کد مستقلی نیست که روی سرور بروکر بنشیند؛ داخل خودِ ترمینال متاتریدر اجرا می‌شود و فقط وقتی تیک می‌گیرد که ترمینال باز و متصل باشد. بستن درِ لپ‌تاپ یعنی توقف اکسپرت.
• اتصال پایدار — قطعی چندثانیه‌ای اینترنت خانه که برای وب‌گردی مهم نیست، وسط ارسال سفارش به ریکوت یا سفارش معلق ختم می‌شود — و ربات کریپتو پس از هر قطعی پنجره‌ای کور دارد که نمی‌داند چه پوزیشنی باز است.
• تاخیر (Latency) قابل پیش‌بینی — مسیر شبکه از دیتاسنتر تا سرور بروکر یا صرافی معمولاً کوتاه‌تر و مهم‌تر از آن کم‌نوسان‌تر از اینترنت خانگی است. پایین‌تر صادقانه‌تر درباره‌اش حرف می‌زنیم.

به همین سرور، وقتی برای متاتریدر استفاده شود، «سرور مجازی فارکس» هم می‌گویند — اسم فرق می‌کند، ماهیت یکی است. یک نکته پیش از ادامه: مسیر مستندشده‌ی متاکوتس برای لینوکس فقط برای متاتریدر ۵ نوشته شده؛ اگر بروکرتان روی نسخه‌ی ۴ است، مسیر ویندوزی را دنبال کنید.

سرور مجازی ترید چه مشخصاتی لازم دارد؟

خبر خوب: معامله‌ی زنده جزو کارهای سبک سرور است و آنچه منابع را می‌بلعد سه چیز دیگر است — سیستم‌عامل ویندوز، بک‌تست، و ده‌ها چارت باز. ضمناً راهنمای رسمی متاتریدر ۵ جدول حداقل سخت‌افزار ندارد، پس عددهای سایت بروکرها تخمین خودشان است.

سطر سوم تنها جایی است که خرید هسته‌ی بیشتر به چشم می‌آید. مستندات متاتریدر ۵ می‌گوید ایجنت‌های تست محلی خودکار نصب می‌شوند و «تعدادشان برابر تعداد هسته‌های منطقی کامپیوتر است»؛ یعنی بهینه‌سازی هرچه هسته‌ی بیشتری ببیند موازی‌تر پیش می‌رود، در حالی که معامله‌ی زنده یک هسته را هم اشباع نمی‌کند. منطق درست: سرور کوچک برای اجرای دائمی، و بزرگ‌کردن موقت در دوره‌ی بک‌تست.

دو نکته‌ی سخت‌افزاری کمتر گفته‌شده: دیسک NVMe موقع لود تاریخچه‌ی قیمت تفاوت محسوسی با SSD دارد چون آن مرحله خواندن تصادفیِ سنگین است نه کپی خطی؛ و پایداری CPU مهم‌تر از تعداد هسته است — روی زیرساخت KVM هر سرور منابع ایزوله‌ی خودش را دارد و همسایه‌ی پرمصرف نمی‌تواند وسط انتشار خبر NFP پردازنده‌ی شما را بدزدد. برای انتخاب توزیع، مقایسه‌ی اوبونتو، دبیان و آلمالینوکس را ببینید.

ویندوز یا لینوکس؟ متاتریدر روی هر دو اجرا می‌شود

راه اول: لینوکس با نصب‌کننده‌ی رسمی متاکوتس

متاکوتس خودش اجرای متاتریدر ۵ زیر Wine را مستند کرده و اسکریپتی آماده می‌دهد که برای اوبونتو، دبیان، لینوکس مینت و فدورا کار می‌کند: مخزن رسمی WineHQ را اضافه می‌کند، نسخه‌ی staging واین را نصب می‌کند و بعد متاتریدر را داخل یک پروفایل جدا می‌نشاند:

wget https://download.mql5.com/cdn/web/metaquotes.software.corp/mt5/mt5linux.sh
chmod +x mt5linux.sh
./mt5linux.sh

سه کاری که پشت پرده می‌کند و بعداً به کارتان می‌آید: معماری ۳۲ بیتی را با dpkg --add-architecture i386 فعال می‌کند (بسته‌های WineHQ بدون آن نصب نمی‌شوند)، همه چیز را در پروفایل ~/.mt5 با حالت سازگاری ویندوز ۱۱ نگه می‌دارد، و پیش از متاتریدر رانتایم Microsoft Edge WebView2 را هم نصب می‌کند — قطعه‌ای که با نصب دستی واین جا می‌ماند. بعد یک بار ری‌استارت کنید؛ فایل‌ها در ~/.mt5/drive_c/Program Files/MetaTrader 5/ می‌نشینند.

مزیت این مسیر هزینه است: سرور ۲ گیگابایتی کفایت می‌کند و پول لایسنس ویندوز نمی‌دهید؛ عیبش فنی‌تر بودن راه‌اندازی اولیه است. اگر با ترمینال لینوکس راحت نیستید، از آموزش اتصال SSH به سرور شروع کنید.

راه دوم: ویندوز و ریموت دسکتاپ

ساده‌ترین مسیر ذهنی: یک ویندوز سرور می‌سازید، با Remote Desktop وصل می‌شوید و متاتریدر را مثل کامپیوتر خودتان نصب می‌کنید. چیز تازه‌ای لازم نیست یاد بگیرید، اما سه هزینه دارد: رم بیشتر، لایسنس ویندوز، و سطح حمله‌ی بزرگ‌تر. سرویس ریموت دسکتاپ پیش‌فرض روی port 3389 گوش می‌دهد و این پورت دائماً از سراسر اینترنت اسکن می‌شود؛ مایکروسافت تغییر آن را از مسیر رجیستری مستند کرده و یادآوری می‌کند که بعدش باید قانون ورودی تازه‌ای در فایروال ویندوز هم بسازید.

راه سوم: ربات کریپتو، بدون هیچ محیط گرافیکی

اگر ربات معامله‌گر شما با پایتون و API صرافی کار می‌کند (Freqtrade، Hummingbot یا کد خودتان)، اصلاً به ویندوز و دسکتاپ نیاز ندارید: یک لینوکس مینیمال، یک virtualenv و یک سرویس systemd. اما یک تله‌ی نسخه اینجا هست: Freqtrade پایتون ۳٫۱۱ یا بالاتر می‌خواهد، در حالی که python3 پیش‌فرض اوبونتو ۲۲٫۰۴ هنوز ۳٫۱۰ است. اوبونتو ۲۴٫۰۴ با ۳٫۱۲ و اوبونتو ۲۶٫۰۴ با ۳٫۱۴ می‌آید و هر دو بی‌دردسرند. پیش از هر نصبی یک بار بپرسید:

python3 --version
Python 3.12.3

خیلی‌ها ربات را داخل کانتینر اجرا می‌کنند تا نسخه‌ی پایتون از توزیع میزبان جدا شود؛ آموزش نصب و اجرای داکر روی سرور ابری را ببینید.

سروری که مانیتور ندارد را چطور جلوی متاتریدر بنشانیم؟

اینجا بیشتر راهنماها ساکت می‌مانند. سرور شما صفحه‌نمایش ندارد و فقط یک ترمینال متنی از راه SSH دارید؛ اما اسکریپت رسمی متاکوتس در انتها یک نصب‌کننده‌ی گرافیکیِ ویندوزی را اجرا می‌کند و متاتریدر هم برنامه‌ای پنجره‌ای است. روی سرور بدون محیط گرافیکی کار همان‌جا می‌ایستد. دو راه‌حل استاندارد دارد:

• یک نمایشگر مجازی موقت. بسته‌ی xvfb سرور نمایش X در حافظه می‌سازد که هیچ‌جا دیده نمی‌شود اما برنامه‌های گرافیکی آن را واقعی می‌بینند.
• یک دسکتاپ سبک + دسترسی تصویری. اگر می‌خواهید چارت‌ها را با چشم ببینید، محیط دسکتاپ سبکی نصب کنید و از راه کنسول تحت وب (VNC) پنل به آن وصل شوید — سنگین‌تر، اما برای دوره‌ی راه‌اندازی می‌ارزد.

sudo apt update && sudo apt install -y xvfb
xvfb-run -a ./mt5linux.sh

نکته‌ی مکملش: ترمینال باید بعد از قطع شدن SSH زنده بماند، وگرنه با بسته شدن نشست کشته می‌شود. ساده‌ترین راه tmux است و راه درست‌تر — که پایین‌تر می‌سازیم — یک سرویس systemd است که بعد از ریبوت هم برمی‌گردد.

بحث صادقانه درباره‌ی تاخیر: چقدر پینگ واقعاً مهم است؟

این را شفاف بگوییم، چون تبلیغات این حوزه پر از اغراق است. تاخیر شبکه به فاصله و مسیر ترانزیت تا سرور مقصد بستگی دارد، نه به برچسب «مخصوص ترید» روی سرور:

• صرافی‌ها و بازارهای ایرانی: سرورشان داخل ایران است، پس سروری در دیتاسنتر ایران با پینگ تک‌رقمی تا آن‌ها بی‌رقیب است. سرور خارجی این‌جا عملاً تاخیر را بیشتر می‌کند، چون هر بسته باید دو بار از گذرگاه بین‌الملل عبور کند.
• بروکرها و صرافی‌های خارجی: سرور اجرایی‌شان معمولاً در اروپا یا آمریکای شمالی است و انتخاب درست، نزدیک‌ترین لوکیشن به همان سرور است. سرورهای خارج مهران هاست در دیتاسنترهای هتزنر تحویل می‌شوند — فالکنشتاین و نورنبرگ (آلمان)، هلسینکی (فنلاند)، اشبرن ویرجینیا و هیلزبورو اورگن (آمریکا) و سنگاپور — و فهرست فعال در همان صفحه‌ی سفارش نمایش داده می‌شود.

و یک واقعیت غیرشبکه‌ای که از پینگ سرنوشت‌سازتر است: بسیاری از پلتفرم‌های بین‌المللی بر اساس موقعیت جغرافیاییِ آی‌پی دسترسی می‌دهند یا نمی‌دهند، و هیچ بهینه‌سازی تاخیری این را حل نمی‌کند؛ پیش از خرید سرور بررسی‌اش کنید.

قبل از انتخاب سرور مجازی ترید خودتان اندازه بگیرید؛ عدد بروشور بی‌فایده است. برای دیدن اینکه تاخیر در کدام جهش مسیر ساخته می‌شود، از mtr استفاده کنید (در اوبونتو با sudo apt install mtr-tiny):

mtr --report --report-cycles 20 broker.example.com

HOST: trade-vps                   Loss%   Snt   Last   Avg  Best  Wrst StDev
  1.|-- gateway.local              0.0%    20    0.4   0.5   0.3   1.1   0.2
  2.|-- core1.dc.example           0.0%    20    1.2   1.3   1.1   2.4   0.3
  3.|-- ix.transit.example         0.0%    20   31.7  32.1  31.4  38.9   1.4
  4.|-- broker.example.com         0.0%    20   32.9  33.4  32.6  41.2   1.7

ستون‌های StDev (نوسان تاخیر یا jitter) و Loss% مهم‌تر از Avg هستند: سروری با میانگین بالاتر ولی نوسان ناچیز، برای اجرای سفارش بهتر از سروری با میانگین کمتر و نوسان زیاد است — چون آنچه سفارش را خراب می‌کند تاخیرِ غیرقابل‌پیش‌بینی است. اندازه‌گیری را در ساعت‌های شلوغ بازار تکرار کنید؛ بیشتر در راهنمای کاهش پینگ و تأخیر.

ساعت سرور: تله‌ای که سفارش‌ها را بی‌صدا رد می‌کند

تقریباً همه‌ی APIهای صرافی هر درخواست امضاشده را با یک برچسب زمانی می‌فرستند و سرور صرافی آن را با ساعت خودش مقایسه می‌کند. در API اسپات بایننس، recvWindow اگر فرستاده نشود پیش‌فرض 5000 میلی‌ثانیه است و درخواست خارج از این پنجره با کد -1021 INVALID_TIMESTAMP و متن «برچسب زمانی این درخواست خارج از recvWindow است» رد می‌شود. یعنی چند ثانیه انحراف ساعت کافی است تا ربات شما بدون هیچ خطای شبکه‌ای، هیچ سفارشی ثبت نکند.

ابزار همگام‌سازی در اوبونتو تغییر کرده: از نسخه‌ی ۲۵٫۱۰ به بعد chrony جای systemd-timesyncd پیش‌فرض شده، اما سروری که ارتقا داده شده ممکن است هنوز روی timesyncd باشد — و تفاوت عملی دارد: timesyncd کلاینت ساده‌ی SNTP است و chrony کلاینت کامل NTP که مرتب ساعت را می‌سنجد و اصلاح می‌کند. پیش از هر عیب‌یابی وضعیت را ببینید:

timedatectl

               Local time: Tue 2026-09-08 14:12:03 UTC
           Universal time: Tue 2026-09-08 14:12:03 UTC
                 RTC time: Tue 2026-09-08 14:12:04
                Time zone: Etc/UTC (UTC, +0000)
System clock synchronized: yes
              NTP service: active
          RTC in local TZ: no

راه‌اندازی و زنده نگه‌داشتن ربات

مسیر کلی برای یک ربات پایتونی روی اوبونتو: کاربر غیر root تعریف کنید، فایروال و کلید SSH را طبق چک‌لیست امن‌سازی سرور لینوکس ببندید، کد را منتقل کنید و آن را به سرویس systemd تبدیل کنید تا بعد از ریبوت یا کرش خودش بالا بیاید:

# /etc/systemd/system/tradingbot.service
[Unit]
Description=Crypto trading bot
After=network-online.target
Wants=network-online.target

[Service]
User=trader
WorkingDirectory=/home/trader/bot
ExecStart=/home/trader/bot/venv/bin/python main.py
Restart=always
RestartSec=10

[Install]
WantedBy=multi-user.target

sudo systemctl daemon-reload
sudo systemctl enable --now tradingbot
journalctl -u tradingbot -f   # log stream

چرا RestartSec=10 عدد دلبخواهی نیست

این تنها سطری است که بیشتر راهنماها اشتباه می‌نویسند. systemd یک سقف نرخ اجرا هم دارد: پیش‌فرض بیش از ۵ بار اجرا در بازه‌ی ۱۰ ثانیه مجاز نیست، و مستندات می‌گوید واحدهایی که به این سقف برسند «دیگر تلاشی برای ری‌استارتشان انجام نمی‌شود». از آن طرف پیش‌فرض RestartSec فقط ۱۰۰ میلی‌ثانیه است. یعنی رباتی که به‌خاطر کلید API اشتباه بلافاصله کرش می‌کند، در کمتر از یک ثانیه پنج بار بالا و پایین می‌شود، به سقف می‌خورد و systemd رهایش می‌کند — همان سناریوی «صبح دیدم ربات خاموش بود». RestartSec=10 پنج تلاش را روی ۵۰ ثانیه پخش می‌کند و هرگز به سقف نمی‌خورد. رد خوردن به سقف در لاگ این شکلی است:

systemctl status tradingbot

× tradingbot.service - Crypto trading bot
     Loaded: loaded (/etc/systemd/system/tradingbot.service; enabled)
     Active: failed (Result: start-limit-hit)

systemd[1]: tradingbot.service: Start request repeated too quickly.
systemd[1]: tradingbot.service: Failed with result 'start-limit-hit'.

پس از رفع علت اصلی، شمارنده را با sudo systemctl reset-failed tradingbot صفر کنید؛ بدون این کار استارت دستی هم ممکن است رد شود.

واچ‌داگ و مانیتورینگ بیرونی

یک واچ‌داگ ساده با cron هم بگذارید:

# crontab -e
*/5 * * * * systemctl is-active --quiet tradingbot || systemctl restart tradingbot

و مانیتورینگ از بیرون: ربات را طوری بنویسید که هر چند دقیقه پیام «زنده‌ام» به تلگرام یا یک سرویس Healthcheck بفرستد. فرق واچ‌داگ و مانیتورینگ این است که اولی مشکل را خودش حل می‌کند و دومی به شما خبر می‌دهد — به هر دو نیاز دارید، چون بدترین حالت این است که سرویس «بالا» باشد ولی کاری نکند: فرآیند زنده، وب‌سوکت قطع، و systemd بی‌خبر. روی ویندوز هم ورود خودکار و قراردادن ترمینال در پوشه‌ی Startup همین نقش را دارد.

امنیت سرور ترید: کلید API، آی‌پی ثابت و فایروال

سرور ترید یک تفاوت بنیادی با وب‌سرور معمولی دارد: روی آن کلیدی نشسته که مستقیماً به پول وصل است. سه لایه‌ی حداقلی:

1. کلید بدون مجوز برداشت. کلید API را فقط با دسترسی خواندن و معامله بسازید؛ اگر سرور لو برود مهاجم نهایتاً معامله‌ی بد باز می‌کند، نه برداشت.
2. محدودکردن کلید به آی‌پی سرور. در بایننس این فقط توصیه نیست: محدودیت آی‌پی برای فعال‌کردن مجوز برداشت الزامی است و از ۳۰ ژانویه ۲۰۲۳ کلیدِ بدون محدودیت آی‌پی فقط مجوز «خواندن» می‌گیرد. یعنی برای رباتی که سفارش می‌گذارد، آی‌پی عمومیِ ثابت پیش‌نیاز است نه لوکس.
3. فایروال بسته به‌جز آنچه لازم است. ربات پایتونی پورت ورودی نمی‌خواهد؛ فقط SSH را باز بگذارید و به آی‌پی خودتان محدودش کنید. زمان‌بندی چک‌های دوره‌ای هم با کران‌جاب لینوکس انجام می‌شود.

وقتی ربات نصف‌شب می‌ایستد، از کجا شروع کنیم؟

جدول زیر رایج‌ترین نشانه‌ها را به علت و اولین کار وصل می‌کند:

سرور مجازی ترید چه چیزهایی را حل نمی‌کند؟

سرور، سرعت اجرای بروکر را عوض نمی‌کند: اسلیپیج و ریکوت سمت بروکر ساخته می‌شوند و شما فقط سهم شبکه‌ی خودتان را کنترل می‌کنید. کیفیت استراتژی را هم تغییر نمی‌دهد؛ رباتی که در بک‌تست ضرر می‌دهد روی NVMe سریع‌تر ضرر می‌دهد. و جای مدیریت ریسک را نمی‌گیرد — بدون سقف ضرر روزانه، آپتایم ۲۴ ساعته فرصت بیشتری برای خطاست.

یک جایگزین را هم منصفانه معرفی کنیم: خود متاکوتس سرویس میزبانی مجازی دارد که از داخل ترمینال فعال می‌شود، محیط اکسپرت و سیگنال‌ها را با چند کلیک منتقل می‌کند و آزمایش ۲۴ ساعته دارد. مزیتش سادگی و محدودیتش سقف منابع است: تا ۳ گیگابایت رم و ۱۶ گیگابایت دیسک. اگر کنار متاتریدر ربات پایتونی یا پایگاه‌داده هم می‌خواهید، به سرور کامل با دسترسی ریشه نیاز دارید.

سرور را چطور بگیریم و صورتحساب چطور کار می‌کند؟

مدل سرویس سرور ابری مهران هاست ساعتی است و همین برای آزمودن یک ربات ایده‌آل است: مشخصات دلخواه (رم، پردازنده و دیسک) را انتخاب می‌کنید، سرور KVM با دیسک NVMe در چند دقیقه تحویل می‌شود و اگر منطق ربات نگرفت چند ساعت بیشتر هزینه نکرده‌اید. اما سه نکته‌ی مالی:

• خاموش‌کردن سرور صورتحساب را صفر نمی‌کند. ماشین خاموش همچنان رم و دیسک را روی نود رزرو کرده، پس درصدی از نرخ ساعتی برایش محاسبه می‌شود. تنها چیزی که هزینه را کاملاً متوقف می‌کند حذف سرور است — پیش از حذف بکاپ بگیرید.
• وقتی موجودی کیف پول به صفر برسد سرویس تعلیق می‌شود، نه وقتی منفی شود. برای رباتی که هفته‌ها بی‌وقفه کار می‌کند، کیف پول را با حاشیه شارژ کنید.
• مدیریت از پنل فارسی انجام می‌شود — ساخت و حذف، نصب مجدد، کنسول تحت وب و مشاهده‌ی مصرف. اگر با پرداخت ساعتی آشنا نیستید، اول سرور ابری ساعتی چیست را بخوانید.

سرور مجازی ترید نه عجیب است و نه پیچیده: یک سرور کوچک KVM با دیسک NVMe و یک ساعت وقت، تفاوت رباتی که «معمولاً» کار می‌کند با رباتی که همیشه در بازار حاضر است را می‌سازد. حساب کاربری بسازید و ربات‌تان را همین امشب به دیتاسنتر منتقل کنید.

سؤالات پرتکرار

سرور مجازی ترید چیست و چه فرقی با سرور مجازی معمولی دارد؟

سرور مجازی ترید همان سرور مجازی معمولی است که برای اجرای بی‌وقفه‌ی پلتفرم معاملاتی تنظیم شده؛ تفاوتش در سخت‌افزار نیست، در پیکربندی و انتخاب لوکیشن است. سه چیز آن را «ترید» می‌کند: نزدیکی شبکه به سرور بروکر یا صرافی مقصد، پایداری اتصال و برق دیتاسنتر، و سرویسی که پلتفرم را بعد از هر کرش یا ریبوت خودکار برمی‌گرداند.

برای اجرای متاتریدر ۵ چه مقدار رم لازم است؟

برای یک ترمینال با چند اکسپرت، سرور ۲ گیگابایتی لینوکسی کافی است و مسیر ویندوزی دست‌کم ۴ گیگابایت می‌خواهد، چون ویندوز سرور ۲۰۲۵ به‌تنهایی حداقل ۲ گیگابایت رم و پارتیشن سیستم ۳۲ گیگابایتی لازم دارد. برای بک‌تست و بهینه‌سازی سنگین، ۸ گیگابایت و چهار هسته منطقی‌تر است. راهنمای رسمی متاتریدر جدول حداقل سخت‌افزار ندارد، پس مصرف واقعی خودتان را اندازه بگیرید.

آیا می‌شود متاتریدر را روی لینوکس اجرا کرد؟

بله. متاکوتس اجرای متاتریدر ۵ روی لینوکس از طریق Wine را رسماً مستند کرده و اسکریپت نصب آماده‌ای برای اوبونتو، دبیان، لینوکس مینت و فدورا منتشر می‌کند که واین و خود ترمینال را یک‌جا نصب می‌کند. مزیتش حذف هزینه‌ی لایسنس ویندوز و رم کمتر است. نکته‌ی مهم اینکه نصب‌کننده گرافیکی است، پس روی سرور بدون محیط گرافیکی باید زیر نمایشگر مجازی مثل Xvfb اجرا شود.

سرور ترید را در ایران بگیرم یا خارج از کشور؟

پاسخ فقط به یک چیز بستگی دارد: سرور مقصد شما کجاست. برای صرافی‌ها و بازارهای داخلی، سرور در دیتاسنتر ایران کوتاه‌ترین مسیر و کم‌نوسان‌ترین تاخیر را می‌دهد و سرور خارجی صرفاً یک عبور اضافی از گذرگاه بین‌الملل اضافه می‌کند. برای پلتفرم‌های بین‌المللی، لوکیشنی نزدیک به سرور اجرایی آن‌ها بهتر است؛ ضمن اینکه بسیاری‌شان بر اساس موقعیت جغرافیایی آی‌پی دسترسی می‌دهند و این را باید پیش از خرید بررسی کرد.

چطور مطمئن شوم ربات معامله‌گرم بعد از ریبوت خودش بالا می‌آید؟

ربات را به یک سرویس systemd با Restart=always و RestartSec=10 تبدیل و با systemctl enable فعالش کنید تا در بوت اجرا شود. پیش‌فرض فاصله‌ی ری‌استارت فقط ۱۰۰ میلی‌ثانیه است و چون systemd بیش از پنج اجرا در ده ثانیه را مجاز نمی‌داند، سرویسی که سریع کرش می‌کند به سقف می‌خورد و دیگر بالا نمی‌آید. بعد با یک ری‌استارت آزمایشی سرور، رفتار واقعی را تأیید کنید.