راهنمای خرید سرور مجازی — ۷ معیاری که قبل از پرداخت باید بدانید

خرید سرور مجازی شبیه خرید ماشین دست‌دوم است: ظاهر آگهی‌ها همه شبیه هم است، اما تفاوت واقعی زیر کاپوت است. ده‌ها فروشنده، قیمت‌هایی از چند ده تا چند صد هزار تومان، و کلماتی مثل NVMe و KVM که در تبلیغ همه هست — ولی همیشه راست نیست. در این راهنما ۷ معیاری را مرور می‌کنیم که با آن‌ها می‌توانید قبل از پرداخت، جنس خوب را از جنس اورسل‌شده تشخیص بدهید — و دستورهایی که بعد از تحویل، ادعای فروشنده را می‌سنجند.

قبل از خرید سرور مجازی: اصلاً VPS برای شما مناسب است؟

قبل از مقایسه‌ی فروشنده‌ها، مطمئن شوید خودِ محصول را درست انتخاب کرده‌اید. سه گزینه روی میز است: هاست اشتراکی، سرور مجازی (VPS) و سرور اختصاصی. تفاوت‌شان را در یک نگاه ببینید:

اگر فقط یک وبلاگ ساده دارید، هاست اشتراکی کافی است. اما همین که پای دسترسی روت، اجرای سرویس اختصاصی یا کانفیگ دلخواه وسط بیاید، خرید VPS نقطه‌ی تعادل هزینه و آزادی عمل است.

دو سؤال تکلیف را روشن می‌کند: چیزی لازم دارید که در پنل هاست نیست — نسخه‌ی خاصی از PHP یا Node، سرویس دائمی، پورت غیرمعمول، داکر؟ و از سقف منابع هاست اشتراکی رد شده‌اید؟ نشانه‌های دقیق‌تر این نقطه‌ی گذار را در مقایسه‌ی هاست اشتراکی و سرور مجازی فهرست کرده‌ایم.

معیار ۱ و ۲: رم و CPU را بر اساس بار واقعی انتخاب کنید، دیسک را فقط NVMe

رم و پردازنده

بزرگ‌ترین اشتباه در خرید سرور مجازی، انتخاب بر اساس «حس» است. چند عدد مرجع که برای شروع جواب می‌دهد:

• ۱ گیگ رم / ۱ هسته: ربات تلگرام، یک API سبک، سایت استاتیک با Nginx؛
• ۲ گیگ رم / ۲ هسته: وردپرس با ترافیک متوسط، یک اپ Node یا Python؛
• ۴ گیگ رم به بالا: فروشگاه ووکامرسی، دیتابیس MySQL/PostgreSQL جدی، چند کانتینر داکر کنار هم.

نکته‌ی مهم: کوچک شروع کنید. ارتقای رم و هسته در سرویس‌های ابری چند کلیک است، ولی پولی که ماه‌ها بابت منابع بلااستفاده داده‌اید برنمی‌گردد. بعد از راه‌اندازی، با htop و free -m مصرف واقعی را ببینید و بر اساس داده تصمیم بگیرید.

free -m

               total        used        free      shared  buff/cache   available
Mem:            1966         742         180          31        1043        1071
Swap:            511          16         495

ستونی که باید بخوانید available است، نه free: لینوکس رم بلااستفاده را به کش دیسک می‌دهد و هر لحظه پس می‌گیرد. اما availableای که مدام نزدیک صفر است و سوآپِ روبه‌رشد یعنی کم آورده‌اید — و رم که تمام شود، کرنل سنگین‌ترین فرایند را می‌کشد که معمولاً دیتابیس شماست.

دیسک: SATA را فراموش کنید

در سال ۲۰۲۶ دیسک غیر NVMe برای سرور مجازی توجیهی ندارد. سرعت خواندن تصادفی NVMe چندین برابر SSD معمولی است و این دقیقاً همان چیزی است که دیتابیس و وردپرس شما هر ثانیه به آن نیاز دارند. اگر فروشنده نوع دیسک را شفاف ننوشته، همین یک قلم علامت سؤال بزرگی است. حجم دیسک را هم دست‌کم نگیرید: سیستم‌عامل و لاگ‌ها به‌مرور فضا را پر می‌کنند و دیسکِ پرشده یکی از رایج‌ترین دلایل ازکارافتادن ناگهانی دیتابیس است؛ ۲۵ تا ۴۰ گیگ برای شروع اکثر پروژه‌ها منطقی است.

چیزی که یک وب‌سرور حس می‌کند «مگابایت بر ثانیه» نیست؛ تعداد عملیات کوچک تصادفی در ثانیه (IOPS) و پایداری تأخیر است — و NVMe در همین مقیاس از SATA جلو می‌زند.

پهنای باند و ترافیک

به‌جای عبارت تبلیغاتی «ترافیک نامحدود»، دنبال عدد بگردید: چند ترابایت در ماه؟ سرعت پورت چقدر است؟ ترافیک اضافه چطور محاسبه می‌شود؟ «نامحدود» تقریباً همیشه یعنی محدودیتی که در قرارداد ننوشته‌اند و روز شلوغی سایت‌تان کشفش می‌کنید. برای یک سایت متوسط، چند صد گیگابایت در ماه کافی است؛ برای سرویس دانلود یا استریم، حساب‌وکتاب جدی‌تری لازم دارید.

سه سؤال دقیق‌تر بپرسید: ورودی هم حساب می‌شود یا فقط خروجی؟ داخلی و بین‌الملل جدا محاسبه می‌شوند؟ وقتی سقف تمام شد، پورت کند می‌شود یا هزینه روی صورتحساب می‌نشیند؟ روش اندازه‌گیری مصرف واقعی را در راهنمای پهنای باند سرور مجازی آورده‌ایم.

معیار ۳: نوع مجازی‌سازی — KVM بخرید، نه کانتینر

دو خانواده‌ی اصلی وجود دارد: مجازی‌سازی کامل مثل KVM و مجازی‌سازی کانتینری مثل OpenVZ یا LXC. در KVM، سرور شما کرنل مستقل خودش را دارد؛ یعنی می‌توانید داکر نصب کنید، ماژول کرنل بارگذاری کنید، WireGuard راه بیندازید و هر توزیع لینوکسی را بالا بیاورید. در مدل کانتینری، همه‌ی مشتری‌ها روی کرنلِ میزبان سوارند — ارزان‌تر تمام می‌شود، اما هم محدودیت فنی دارد و هم برای فروشنده اورسل‌کردنش راحت‌تر است.

یک تفاوت عملی دیگر: در KVM رمی که خریده‌اید واقعاً برای شماست، اما در مدل کانتینری «رم تضمین‌شده» و «رم قابل انفجار» دو عدد متفاوت‌اند و در ساعات شلوغ فقط اولی را دارید. اگر قصد اجرای داکر، کوبرنتیز یا هر چیزی فراتر از یک وب‌سایت ساده را دارید، KVM را شرط اول خرید سرور مجازی بدانید. بعد از تحویل سرور، با یک دستور می‌توانید ادعای فروشنده را راستی‌آزمایی کنید:

systemd-detect-virt
# خروجی kvm یعنی مجازی‌سازی کامل
# خروجی openvz یا lxc یعنی کانتینر

طبق راهنمای رسمی این دستور، سوئیچ --vm فقط مجازی‌سازی سخت‌افزاری را می‌پذیرد و --container فقط فناوری‌های کرنل‌مشترک؛ پس اگر systemd-detect-virt --vm با کد خروجی غیرصفر برگردد، آنچه خریده‌اید KVM نیست. یک تأیید دوم هم بگیرید:

lscpu | grep -iE 'hypervisor|virtualization'

Hypervisor vendor:   KVM
Virtualization type: full

عبارت Virtualization type: full همان چیزی است که دنبالش هستید. تست سوم ساده‌تر است: کرنل را به‌روزرسانی و سرور را ری‌استارت کنید؛ اگر uname -r نسخه‌ی جدید را نشان نداد، مالک کرنل خودتان نیستید.

معیار ۴: موقعیت دیتاسنتر — پینگ را با کاربرتان بسنجید، نه با خودتان

قاعده‌ی طلایی ساده است: سرور باید نزدیک کاربران باشد. اگر مخاطب سایت یا اپ شما داخل کشور است، سرور مجازی ایران پینگ ۵ تا ۳۰ میلی‌ثانیه‌ای تحویل می‌دهد؛ همان سرویس از دیتاسنتر اروپا معمولاً بالای ۱۰۰ میلی‌ثانیه است و در ساعات شلوغی اینترنت بین‌الملل، بدتر. برای فروشگاه و اپلیکیشنی که هر دهم‌ثانیه تأخیرش روی نرخ تبدیل اثر دارد، این تفاوت واقعی و قابل‌اندازه‌گیری است. برعکس، اگر کاربران‌تان خارج از کشورند یا سرویس‌تان به IP خارجی نیاز دارد، سرور خارج منطقی‌تر است. یک نکته‌ی عملی دیگر: اگر پروژه‌تان به APIهای خارجی وابسته است، قبل از تصمیم نهایی همان API را از روی یک سرور تستی صدا بزنید تا از دسترس‌بودنش مطمئن شوید.

قبل از تصمیم نهایی، از چند نقطه پینگ بگیرید — از اینترنت خانگی، از اینترنت همراه و اگر می‌شود از شهر دیگری. بیشتر فروشنده‌ها یک «IP تست» منتشر می‌کنند؛ اگر ندارند، بپرسید:

ping -c 10 203.0.113.10

--- 203.0.113.10 ping statistics ---
10 packets transmitted, 10 received, 0% packet loss, time 9013ms
rtt min/avg/max/mdev = 12.204/13.881/18.402/1.703 ms

سه عدد را بخوانید، نه یکی: avg کیفیت متوسط را می‌گوید، اما mdev یعنی نوسان همان چیزی است که کاربر حس می‌کند، و packet loss بالای صفر روی مسیر داخلی به‌تنهایی دلیل کافی برای عبور از آن فروشنده است. اگر عدد بدی دیدید، با mtr -rwc 20 203.0.113.10 ببینید افت در کدام هاپ رخ می‌دهد.

اگر انتخاب‌تان به بیرون از کشور رسید، راهنمای خرید سرور خارج از کشور انتخاب دیتاسنتر و روش پرداخت را باز کرده است.

معیار ۵ و ۶: مدل پرداخت و بکاپ — چیزهایی که روز خرابی معلوم می‌شوند

ساعتی یا ماهانه؟

پرداخت ساعتی بهترین ابزار شما برای آزمودن فروشنده است: به‌جای پرداخت یک ماه کامل و امید به وعده‌ها، با چند هزار تومان سرور می‌سازید، سرعت دیسک و شبکه را واقعاً می‌سنجید و اگر راضی نبودید حذفش می‌کنید — بدون جریمه، بدون درخواست بازگشت وجه. اگر سرور از تست سربلند بیرون آمد، همان‌جا نگهش می‌دارید و کارتان را ادامه می‌دهید؛ مهاجرت دوباره لازم نیست. در مهران هاست همین مدل با کیف پول ریالی و دیتاسنتر داخل ایران در دسترس است؛ جزئیات کامل مدل ساعتی را در مقاله‌ی سرور ابری ساعتی چیست نوشته‌ایم.

یک نکته‌ی مالی که در همه‌ی سرویس‌های ابری صادق است: سرور خاموش معمولاً همچنان هزینه دارد، چون رم و دیسک و آی‌پی برای شما رزرو مانده‌اند. آنچه هزینه را قطع می‌کند حذف سرور است، نه خاموش‌کردنش.

بکاپ و اسنپ‌شات

بپرسید بکاپ خودکار جزو سرویس است یا افزودنی؟ اسنپ‌شات دستی قبل از تغییرات بزرگ ممکن است؟ فاصله‌ی بکاپ‌ها چقدر است؟ سروری که بکاپ ندارد، فقط هنوز دیتایش را از دست نداده است. حتی با وجود بکاپ سمت فروشنده، نسخه‌ی جداگانه‌ای هم خودتان نگه دارید.

قاعده‌ی ۳-۲-۱ همین است: سه نسخه، روی دو رسانه، که یکی خارج از محل اصلی باشد. و بکاپی که بازگردانی نشده بکاپ نیست؛ ماهی یک‌بار یک فایل را از آخرین نسخه بیرون بکشید. اسکریپت و زمان‌بندی‌اش در آموزش بکاپ‌گیری از سرور لینوکس هست.

کیفیت پشتیبانی

قبل از خرید، یک تیکت فنی واقعی بفرستید — مثلاً «آیا امکان نصب سیستم‌عامل دلخواه از ISO هست؟» — و ببینید پاسخ چند ساعت بعد و با چه کیفیتی می‌آید. پاسخ کپی‌شده‌ی بی‌ربط در دورانِ فروش — یعنی وقتی فروشنده بیشترین انگیزه را برای خوب جلوه‌کردن دارد — خبر از روز قطعی سرویس می‌دهد. تعداد کانال‌های ارتباطی را هم بشمارید: تیکت، تلفن، پیام‌رسان؛ هرچه راه تماس بیشتر و پاسخ سریع‌تر، شبِ حادثه آرام‌تر می‌گذرد.

دو قابلیت را هم وارسی کنید: کنسول تحت وب، که روز اشتباه‌شدن فایروال تنها راه ورود است؛ و نصب مجدد سیستم‌عامل.

معیار ۷: زنگ خطرهای اورسل — قیمتِ عجیب همیشه دلیل دارد

اورسل یعنی فروشنده یک سرور فیزیکی را به تعدادی مشتری بفروشد که اگر همه هم‌زمان از منابع‌شان استفاده کنند، سخت‌افزار کم می‌آورد.

روشن باشیم: دنبال سرور مجازی ارزان بودن هیچ اشکالی ندارد — مشکل جایی شروع می‌شود که قیمت از هزینه‌ی تمام‌شده‌ی سخت‌افزار هم پایین‌تر باشد. نشانه‌های فروشنده‌ی اورسل‌کار:

• قیمت خارج از منطق بازار: رم و NVMe قیمت جهانی دارد؛ سرویسی که یک‌سوم بازار قیمت خورده، از جیب کیفیت شما ارزان شده است؛
• عبارت‌های مبهم: «رم تا ۴ گیگ» یا «هسته‌ی اشتراکی» به‌جای عدد تضمین‌شده؛
• نبود SLA: فروشنده‌ای که درصد آپ‌تایم را کتباً تعهد نمی‌دهد، دلیلی برای این کار دارد؛
• سایت بدون هویت: نبود نماد اعتماد، آدرس، سابقه و راه تماس مستقیم؛
• قوانین پنهان: صفحه‌ی شرایط استفاده و سیاست بازگشت وجه یا نیست یا آن‌قدر کلی است که هر تفسیری از آن ممکن است؛
• Steal Time بالا: بعد از تحویل سرور، سربار مجازی‌سازی را خودتان بسنجید.

vmstat 2 5

procs -----------memory---------- ---swap-- -----io---- -system-- ------cpu-----
 r  b   swpd   free   buff  cache   si   so    bi    bo   in   cs us sy id wa st
 1  0      0 357892  97460 379068    0    1    22    17  412  598  4  1 95  0  0
 0  0      0 357940  97460 379073    0    0     0     0  387  521  3  1 96  0  0

ستون st همان Steal Time است؛ تعریفش در راهنمای رسمی vmstat یک جمله است: «زمانی که از یک ماشین مجازی دزدیده شده» — یعنی پردازنده‌ی مجازی شما آماده بوده اما میزبان نوبت نداده است. نزدیک صفر طبیعی است؛ عدد پایدارِ بالای ۱۰ یعنی میزبانی که بیش از ظرفیتش فروخته شده. این تست را در ساعت شلوغی شب تکرار کنید، چون اورسل همان‌جا خودش را نشان می‌دهد.

در یک ساعت اول بعد از تحویل، چه چیزی را تست کنیم؟

مدل ساعتی فقط وقتی ارزش دارد که از آن استفاده کنید. سه تست زیر ادعای صفحه‌ی محصول را می‌سنجد:

۱) دیسک: IOPS تصادفی، نه سرعت کپی

سنجش دیسک با کپی‌کردن یک فایل بزرگ گمراه‌کننده است، چون کش سیستم‌عامل عدد را زیبا می‌کند. ابزار درست fio است (نصب با apt install fio یا dnf install fio):

fio --name=randread --filename=/root/fiotest --size=1G \
    --ioengine=libaio --direct=1 --rw=randread --bs=4k \
    --iodepth=32 --runtime=30 --time_based --group_reporting

read: IOPS=41.2k, BW=161MiB/s (169MB/s)(4832MiB/30001msec)
  clat (usec): min=61, max=4102, avg=773.18, stdev=140.55

rm -f /root/fiotest

سوئیچ --direct=1 کش را دور می‌زند و عدد را واقعی می‌کند. مقدار IOPS به بار همان لحظه‌ی میزبان بستگی دارد، پس عدد جادویی نداریم؛ کار درست مقایسه است — همین دستور را روی دو فروشنده اجرا کنید و به stdev تأخیر هم نگاه کنید: نوسان زیاد یعنی همسایه‌ی پرمصرف.

۲) شبکه: سرعت واقعی پورت

عدد «پورت یک گیگ» را با iperf3 بسنجید، نه با دانلود از سایتی که خودش ممکن است گلوگاه باشد:

iperf3 -c 203.0.113.10 -p 5201 -t 20

[ ID] Interval           Transfer     Bitrate         Retr
[  5]   0.00-20.00  sec  2.20 GBytes   943 Mbits/sec   14   sender
[  5]   0.00-20.05  sec  2.19 GBytes   940 Mbits/sec        receiver

ستون Retr تعداد ارسال مجدد TCP است؛ عدد بزرگ یعنی مسیر پرخطا، حتی با سرعت خوب.

۳) پایداری و صورتحساب

پروژه‌ی خودتان را بالا بیاورید و چند ساعت رهایش کنید، بعد uptime و vmstat را دوباره بگیرید: سروری که در دقیقه‌ی اول عالی است و سه ساعت بعد کند می‌شود، در هیچ جدول مقایسه‌ای دیده نمی‌شود. ریز صورتحساب همان شبانه‌روز را هم بخوانید تا هزینه‌های جانبی — آی‌پی، ترافیک، بکاپ — عدد شوند.

نشانه‌های بعد از خرید و ریشه‌ی هرکدام

بیشتر پشیمانی‌های خرید سرور مجازی چند هفته بعد، با یکی از این نشانه‌ها شروع می‌شود:

بعد از خرید سرور مجازی، اول چه کار کنیم؟

سرور تازه، سرور امن نیست: اسکنرهای خودکار ظرف چند دقیقه بعد از فعال‌شدن آی‌پی جدید سراغ پورت ۲۲ می‌آیند. ترتیب پیشنهادی:

1. اتصال اول با SSH و تغییر فوری رمز روت — مسیر کامل در آموزش اتصال به سرور با SSH؛
2. ساخت کاربر غیرروت با دسترسی sudo و انتقال کلید عمومی به آن؛
3. غیرفعال‌کردن ورود با رمز و ورود مستقیم روت در sshd_config — بعد از تست ورود با کلید؛
4. به‌روزرسانی کامل بسته‌ها و فایروال با سیاست «همه بسته، جز آنچه لازم است»؛
5. راه‌اندازی بکاپ خودکار و یک بار تست بازگردانی، و بعد نصب سرویس اصلی پروژه.

هر قدم با دستور و فایل کانفیگ در ۱۰ قدم حیاتی امنیت سرور لینوکس آمده است. اگر تازه‌کارید، همین‌ها را روی یک سرور ساعتیِ یک‌بارمصرف تمرین کنید: خراب‌کردن و ساختن دوباره‌ی چنین سروری، ارزان‌ترین کلاس آموزشی ممکن است.

خرید سرور مجازی از مهران هاست: چه چیزی هست و چه چیزی نیست

سرویس ابری ما همان چیزی است که بالا توصیه کردیم: KVM روی دیسک NVMe، در دیتاسنتر داخل ایران، با صورتحساب ساعتی که از کیف پول ریالی کسر می‌شود. در بخش «خرید سرور» پنل، لوکیشن، سیستم‌عامل و مقدار رم و CPU و دیسک را انتخاب می‌کنید و نرخ ساعتی لحظه‌ای به‌روز می‌شود؛ سرور معمولاً در کمتر از یک دقیقه تحویل می‌شود و آی‌پی و رمز روت در صفحه‌ی «سرورهای من» است — جایی که کنسول تحت وب و نصب مجدد سیستم‌عامل (که کل دیسک را پاک می‌کند) هم در دسترس‌اند.

چند چیز را هم صریح بگوییم، چون دانستن‌شان پیش از خرید بهتر است: سرور خاموش هزینه دارد چون منابعش رزرو می‌ماند و فقط حذف، کسر را متوقف می‌کند؛ اگر موجودی کیف پول تمام شود سرور معلق می‌شود و با شارژ دوباره برمی‌گردد؛ سرویس بکاپ روی هر سرور فعال‌شدنی است اما هزینه‌ی جداگانه دارد؛ و ساخت سرور به تأیید شماره‌ی موبایل نیاز دارد.

دو چیز هم بدون هزینه‌ی جداگانه کنارش می‌آید: مدیریت DNS با رکوردهای A، AAAA، CNAME، MX، TXT، NS، SRV و CAA و کمترین TTL ۶۰ ثانیه؛ و کنار هر رکورد A یک کلید CDN که محتوای ایستا را از نودهای لبه‌ی ایران و اروپا سرو می‌کند. سرورهای خارج ما در دیتاسنترهای هتزنر مستقرند و با ریال پرداخت می‌شوند؛ برای نیاز بزرگ‌تر از سقف سازنده، «راهکار سازمانی» مسیر جداگانه‌ای دارد.

خرید سرور مجازی وقتی ترسناک است که مجبور باشید یک ماه جلوتر پول تصمیمی را بدهید که هنوز آزمایشش نکرده‌اید. مدل ساعتی این ریسک را حذف می‌کند: یک حساب بسازید، کیف پول را شارژ کنید و پیش از هر تعهدی، سه تست بالا را روی سرور اول‌تان اجرا کنید.

سؤالات پرتکرار

برای خرید سرور مجازی چه مشخصاتی لازم است؟

نقطه‌ی شروع منطقی برای یک ربات، API سبک یا سایت استاتیک، یک گیگ رم و یک هسته است؛ برای وردپرس با ترافیک متوسط یا اپ Node و Python، دو گیگ و دو هسته؛ و برای فروشگاه ووکامرسی یا چند کانتینر داکر، چهار گیگ رم به بالا. دیسک را دست‌کم ۲۵ تا ۴۰ گیگ NVMe بگیرید تا لاگ‌ها فضا کم نیاورند. کوچک شروع کنید و بر اساس مصرف واقعی ارتقا بدهید.

تفاوت KVM و OpenVZ در خرید سرور مجازی چیست؟

در KVM هر سرور کرنل مستقل خودش را دارد، پس می‌توانید داکر نصب کنید، ماژول کرنل بارگذاری کنید و هر توزیع لینوکسی را بالا بیاورید، و رمی که خریده‌اید واقعاً رزرو شماست. در OpenVZ و LXC همه‌ی مشتری‌ها روی کرنل میزبان سوارند؛ ارزان‌تر است اما محدودیت فنی دارد و «رم تضمین‌شده» با «رم قابل انفجار» فرق می‌کند. برای هر کاری فراتر از یک سایت ساده، KVM انتخاب درست است.

چطور بفهمم فروشنده سرور را اورسل کرده است؟

سربار مجازی‌سازی را اندازه بگیرید: در خروجی دستور vmstat ستون st یعنی Steal Time، درصد زمانی که پردازنده‌ی مجازی شما آماده بوده اما میزبان نوبت نداده است. نزدیک صفر طبیعی است و عددی که پایدار بالای ۱۰ بماند نشانه‌ی میزبان بیش‌ازحد فروخته‌شده است. تست را در ساعت شلوغی شب تکرار کنید و در کنارش نوسان تأخیر دیسک را با ابزار fio بسنجید.

سرور مجازی ایران بهتر است یا خارج؟

معیار، محل کاربران است نه محل خودتان. اگر مخاطب داخل کشور است، سرور داخلی پینگ چندین برابر کمتری می‌دهد، در اختلال ارتباط بین‌الملل پایدارتر می‌ماند و ترافیک داخلی معمولاً ارزان‌تر حساب می‌شود. اگر کاربران خارج از کشورند یا به آی‌پی بین‌المللی نیاز دارید، سرور خارج منطقی‌تر است. برای مخاطب دوگانه، مبدأ را نزدیک بیشتر کاربران بگذارید و محتوای ایستا را از نودهای لبه سرو کنید.

سرور مجازی ساعتی به‌صرفه‌تر است یا ماهانه؟

مدل ساعتی وقتی برنده است که سرور را برای تست، پروژه‌ی کوتاه‌مدت یا بار موقت می‌خواهید؛ چند ساعت پول می‌دهید، دیسک و شبکه و پایداری را می‌سنجید و بدون جریمه حذف می‌کنید. برای سروری که ماه‌ها روشن می‌ماند، تفاوت به تعرفه و انعطاف برمی‌گردد. یک نکته را هم حساب کنید: سرور خاموش معمولاً هزینه دارد، چون منابعش رزرو می‌ماند و فقط حذف سرور کسر را متوقف می‌کند.